Zomaar een paar momenten in de bibliotheek

Toen ik vrijdagmiddag het gebouw aan de Brink verliet zag ik twee jonge mensen beneden in de gang innig verstrengeld staan. Daar kan ik nou ontroerd van raken. Twee mensen die zich zo vertrouwd voelen in de bibliotheek dat ze even alles en iedereen vergeten en alleen aandacht hebben voor elkaar. 

Iets eerder die middag ontdekten drie pubers de 25 meter lange knikkerbaan die vorige week gebouwd is in de bibliotheek en nu nog als een lange slang door het gebouw loopt. Enthousiast gooide een van hen de knikkers erin, ging de ander bij het opvangpunt zitten en hield de derde de loop van de knikkers in de gaten om de baan waar nodig een handje te helpen. Aanwezige bezoekers hoorde de knikkers door de buizen rollen en je zag ze even met heimwee kijken naar die pubers. Knikkeren, dat willen we allemaal wel.

De eigentijdse vorm van knikkeren is programmeren. Hoe zet je iets in beweging. Afgelopen woensdag was het een drukte van belang in de makersplaats van de bibliotheek. Ruim 30 kinderen met ouders waren afgekomen op de workshop robots maken en programmeren. Prachtig om te zien hoe enthousiast kinderen daarmee aan de slag gaan. Met schroefjes, moertjes, batterijen en soms een tie-rib werden kleine robotjes in elkaar gezet die vrolijk bewegend over tafel wipten. De echte nerds zaten achter de beeldschermen om te programmeren. Wat me altijd opvalt bij dit soort activiteiten is dat het een activiteit is voor kinderen maar ouders vaak net zo enthousiast meedoen.

Alice van Diepen
directeur

Reageer op deze blog